MAURITIUS - Historia misji
|
|
Kilkanaście lat temu, kiedy znalazłem się w Paryżu, idąc przez ulice, poczułem się
jak Jonasz przechodzący przez Niniwę!
Jaka opresja, jaki strach i smutek na twarzach ludzi! Modliłem się i pytałem Pana Boga,
w jaki sposób możliwe było nawrócenie Niniwy i jak ewangelizować dziś? Odpowiedź, którą
otrzymałem w sercu, była bardzo prosta: powiedzieć każdemu, że jest bez reszty kochany
przez Boga. Oto Dobra Nowina dla wszystkich bez względu na wszystko: jest kochany/a w
sposób wyjątkowy i jedyny. Bóg nie ma innych ust, by głosić tę nowinę ludziom - On przez
nasze usta chce dać się poznać, że jest Miłością.
"Idźcie więc! Czyńcie z wszystkich narodów moich uczniów..." (Mt 28, 19) słowa znane i
wielokrotnie słyszane. Mamy kapłanów i misjonarzy, którzy głoszą Ewangelię. To
wystarczy. Ale ja? No nie, to nie dla mnie! - tak wówczas wołałem... Wola Pana była
jednak inna. "Tak, ja ciebie wybieram, pójdź za Mną". Zaskoczony taką propozycją,
dotknięty łaską nawrócenia, wstąpiłem do Zakonu Braci Mniejszych, czyli franciszkanów.
Najpierw wiele lat formacji i studiów, podczas których charyzmat powołania misyjnego się
rozwijał, a potem - misje.
[o.Nehemiasz OFM]
Franciszkańskie powołanie
Franciszkanie są obecni na wszystkich kontynentach świata i w warunkach, w jakich
przychodzi im żyć, głoszą pokój i dobro - wartości uniwersalne i zawsze aktualne.
Biedaczyna z Asyżu, św. Franciszek, pociąga wielu młodych, ukazując im drogę
ewangelicznego życia. Taki sposób życia i służby dla innych, by wspólnie odbudowywać
Królestwo Boże, zapoczątkowane przez Chrystusa, a w dzisiejszym świecie nieco zagubione
czy nawet rozdarte, dotyczy nie tylko osób konsekrowanych, ale także wszystkich
ochrzczonych, szczególnie rodzin, które zrzeszają się w rodziny franciszkańskie. Już w
XIII wieku św. Franciszek odkrył piękno powołania rodzinnego, kolebki innych powołań,
także tych do życia zakonnego i kapłańskiego. I to właśnie w mojej rodzinie, nieopodal
kcyńskiego klasztoru, usłyszałem słowa Jezusa Miłosiernego "Pójdź za Mną".
Madagaskar
Po święceniach kapłańskich przez trzy lata moje pierwsze doświadczenia w pracy
duszpasterskiej były związane z naszą franciszkańską parafią w Brodnicy. A potem
przyszedł czas na całkiem szczególną historię...
Najpierw Madagaskar. Państwo położone w zachodniej części Oceanu Indyjskiego, u
południowo-wschodnich wybrzeży Afryki. Madagaskar jest czwartą co do wielkości wyspą na
świecie. Przeważa tam hodowla i pasterstwo, występuje również rolnictwo prymitywne,
plantacje roślin tropikalnych, eksploatacja drewna, zbieractwo, myślistwo.
Charakterystyczną cechą przyrody są dwie strefy roślinne: na północy - suche lasy
podrównikowe, a w centrum i na południu - sawanna.
Prawie pięć lat pracy misyjnej pośród Malgaszy: sprawowanie sakramentów świętych,
budowanie kaplic i szkół, odwiedzanie chorych, katecheza - wydawałoby się, że rytm pracy
taki sam jak wszędzie. Tak, poniekąd taki sam, ale zarazem jednak bardzo różny. Inny
język, inna kultura i zwyczaje, nie mówiąc o zmianie klimatu i całym systemie
odżywiania. Niebezpieczeństwo chorób, nawet jeśli człowiek bardzo się stara, by nie
zachorować. Malaria, ameby, różne infekcje żołądka i jelit, wszelakie pasożyty - to
tylko niektóre spośród wielu, których stałem się ofiarą.
Głoszenie Słowa Bożego i wiele wyrzeczeń (np. brak prądu, wody pitnej, dostępu do
mediów) dzisiaj zaczyna przynosić oczekiwane owoce. Po 25 latach naszej obecności na
Madagaskarze mamy 3 domy misyjne, jest 40 braci Malgaszy, a pośród nich 8 kapłanów.
Obejmujemy naszą pracą duszpasterską 60 wiosek i wspólnot katolickich.
Misyjna praca
Dzień misyjnej pracy na Madagaskarze zaczyna się wraz ze wschodem słońca. Najpierw w
kaplicy, gdzie wspólnota gromadzi się na modlitwy poranne i medytacje. Osobiste
spotkanie z Jezusem staje się źródłem łaski i mocy. Bez tego misja nie ma sensu i może
stać się jedynie działalnością charytatywną, nigdy jednak ewangelizacją. Dlatego każdy
misjonarz jest nie tylko powołany do głoszenia Słowa Bożego, ale najpierw do życia
według tego słowa, a dopiero później do jego zwiastowania innym.
Po prywatnej modlitwie przychodzi czas na zwykłe zajęcia. Przed południem: Msza Święta,
odwiedzanie chorych i rodzin, katecheza w szkole, zakupy, sprzątanie w domu, gotowanie,
pranie, praca administracyjna. Natomiast po południu - praca przy kościele, tzn.
katecheza, biuro parafialne, spotkania w dzielnicach i z różnymi grupami, modlitwa i
Msza Święta wieczorna. To taki schematyczny program dnia, który jednak często się
zmienia.
Nasi wierni
Kim są Malgasze? Malgasze są tubylczą ludnością Madagaskaru. Swymi korzeniami sięgają
kolonizacji wyspy przez ludy z Azji Południowo-Wschodniej i ich przemieszanie się z, jak
to się zwykło mówić, negroidalnym (czyli czarnoskórym) społeczeństwem oraz przybyłymi
później, arabskimi kolonistami. Choć wszyscy posługują się jednym językiem, tj.
malgaskim (dialekty są zrozumiałe dla każdego), Malgasze reprezentują dziś mozaikę
kulturową oraz etniczną (18 grup etnicznych).
Madagaskar należy obecnie do grupy najbiedniejszych krajów świata. Praca podejmowana tu
przez misjonarzy jest więc bardzo szeroka. Oprócz nauczania katechetycznego, wykonujemy
prace socjalne, medyczne i edukacyjne (np. budowa szkół i szpitali). Jak więc widać,
każdy może pomóc misji. Najpierw można to czynić przez modlitewne wsparcie, potem zaś
również przez małe ofiary, które przyczyniają się do poprawy codziennego życia tutejszej
ludności.
Od 2002 roku pracuję ma Mauritiusie. Republika Mauritiusa, - państwo wyspiarskie
położone w południowo-zachodniej części Oceanu Indyjskiego około 900 km od Madagaskaru.
Wyspa jest częścią archipelagu Maskarenów. Poza wyspą do Mauritiusa należą wyspy:
Rodrigues (w odległości 563 km na wschód od wyspy głównej), archipelag Cargados Carajos
(402 km na północ) i Wyspy Agalega (933 km na północ). Na południowy-zachód od
Mauritiusa położony jest La Réunion. Wyspa została odkryta przez Portugalczyków w
1505 roku. Skolonizowana została przez Holendrów w 1638 i nazwana imieniem księcia
Maurice z Nassau. Francuzi kontrolowali wyspę w XVIII wieku i zmienili jej nazwę na
Ile de France. Wyspa została odebrana przez Brytyjczyków w 1810 i przywrócono jej
dawną nazwę. Anglicy znieśli niewolnictwo i zaczęli ściągać robotników z Indii.
Niezależność uzyskała w 1968. Kraj stał się republiką w ramach Wspólnoty Narodów
w 1992. Mauritius, jako nieliczny kraj afrykański, posiada dość stabilną demokrację z
regularnie odbywającymi się wolnymi wyborami i przestrzeganymi prawami człowieka.
Dzięki rozwiniętemu sektorowi turystycznemu przyciągnął znaczne zagraniczne inwestycje,
osiągając tym samym jedne z najwyższych w Afryce dochody na obywatela.
Oprócz pracy parafialnej zajmuję się głoszeniem i animacją rekolekcji, szczególnie
o charakterze charyzmatycznym z posługą uzdrawiania i uwalniania od złego ducha. W
kaplicy domowej przyjmuję wiernych, którzy pragną duchowego kierownictwa i spowiedzi.
W czasie Wielkiego Postu głoszę Słowo Boże w radiu i dzielę się nim na łamach
katolickich czasopism.
o.Nehemiasz Prybiński OFM, Mauritius
|
